- Temat jest pusty.
-
Wpisy
-
Od ponad roku staram się w cywilizowany sposób ułożyć z byłą partnerką kwestię kontaktów z naszym 5‑letnim synem. W tej chwili wygląda to tak, że widuję go mniej więcej 8–10 dni w miesiącu – standardowo od piątku po przedszkolu do poniedziałku rano co drugi tydzień, czasem dorzuci mi jakiś dodatkowy dzień, ale tylko wtedy, gdy jej to pasuje.
Nie mamy żadnego prawnego uregulowania kontaktów, wszystko odbywa się na zasadzie „dogadywania się”, co w praktyce oznacza: „albo przyjmujesz moje warunki, albo w ogóle go nie zobaczysz”. Za każdym razem, gdy proponuję stały, powtarzalny harmonogram, słyszę teksty w rodzaju: „jak będziesz się stawiał, to i tak z nim nie pojedziesz” albo „on jest za mały, żeby tyle czasu spędzać bez mamy”. Jest to klasyczny emocjonalny szantaż – niby deklaruje, że „nie broni” mi dziecka, ale za każdym razem coś wymyśla, żeby ograniczyć mój czas z synem.
Zdarzały się sytuacje, kiedy już byłem pod jej blokiem po umówione wcześniej odbieranie dziecka, a ona w ostatniej chwili odwoływała spotkanie sms-em typu „on dzisiaj nie ma ochoty jechać” albo „ma kaszel, nie będziesz go woził”. Jednocześnie, gdy sama potrzebuje wyjść do pracy w weekend albo wyjechać ze znajomymi, nagle stan zdrowia dziecka nie jest żadnym problemem.
Mógłbym w teorii postawić się i odebrać dziecko np. z przedszkola bez jej wiedzy w dzień, w który formalnie też jestem jego opiekunem, ale nie chcę doprowadzać do awantur przy dziecku ani narażać go na dodatkowy stres. Cały czas zależy mi, żeby to było załatwione w sposób możliwie najmniej konfliktowy.
Po kolejnych tygodniach ignorowania moich maili z konkretnymi propozycjami (np. ustalenie stałego harmonogramu: tydzień u mnie, tydzień u niej, święta i wakacje naprzemiennie) doszedłem do wniosku, że bez sądu się nie obędzie. Z tego co się orientuję, żeby sąd w ogóle pomyślał o opiece naprzemiennej, zwykle wymagana jest przynajmniej podstawowa współpraca między rodzicami, a tutaj o jakiejkolwiek współpracy ciężko mówić. Ona powtarza, że „sąd i tak przyzna jej rację, bo dziecko musi mieć mamę”.
Chciałbym złożyć wniosek o uregulowanie kontaktów tak, żeby realnie spędzać z synem mniej więcej połowę czasu (najchętniej system tygodniowy – raz u niej, raz u mnie), ale obawiam się, że skończy się na typowym rozwiązaniu: „dwa weekendy w miesiącu plus jakiś dzień w tygodniu na 2–3 godziny”, co dla mnie jest absolutnie niewystarczające. Mieszkamy w tym samym mieście, mam stałą pracę na etat, możliwość elastycznego grafiku, odpowiednie warunki mieszkaniowe, dziecko ma u mnie swój pokój, regularnie uczestniczę w jego życiu (przedszkole, lekarz, zajęcia dodatkowe), więc nie widzę żadnych obiektywnych przeszkód do bardziej równomiernego podziału opieki.
Bardzo proszę o konkretne wskazówki:
– od czego zacząć (mediacja, wniosek o zabezpieczenie kontaktów na czas trwania postępowania, jakie dokumenty/wiadomości warto załączyć),
– jak realistycznie sformułować żądania, żeby nie skończyło się symbolicznymi widzeniami „od święta”,
– na co sąd faktycznie zwraca uwagę przy takich sprawach (dotychczasowe kontakty, odległość między miejscem zamieszkania rodziców, zaangażowanie w wychowanie itd.),
– czy ktoś z Was wywalczył w praktyce zbliżone do naprzemiennej opiekę bez zgody matki i jak to wyglądało od strony proceduralnej.Zależy mi na tym, żeby nie dać się wepchnąć w standard „co drugi weekend”, skoro do tej pory i tak spędzam z synem znacznie więcej czasu i nie ma z tym żadnych problemów z jego strony.